282 Mrs Gordon antwoordde, dat ze geduld met hem hebben zou. „'t Is dit," zei Ingmar. „De zaak, waarvoor ik hier gekomen ben, zal nog wel veel tijd nemen, en 't wordt vervelend voor me, niets van het werk te hebben, waaraan ik gewend ben." Dat kon Mrs Gordon wel begrijpen. „Als u mij nu een dienst wilt bewijzen, Mrs Gordon," ging Ingmar voort, „dan zou ik heel graag hebben, dat u 't zoo schikte, dat ik den molen van Baram Pacha overnemen kon. U weet, dat ik niet, zooals u en de anderen, gezworen heb geen geld aan te willen nemen, en dan zou ik werk hebben, waar ik van hield." Mrs Gordon zag Ingmar scherp aan, maar hij zat met de oogen bijna gesloten. Zijn heele gezicht was zonder eenige uitdrukking. „Ik weet niet waarom ik u daarmeê niet zou helpen," zei ze. „Daar kan geen kwaad in steken. 't Is ook prettig, als we Baram Pacha's wensch kunnen ver- vullen." „Ja, dat dacht ik wel, dat u me helpen zou," zei Ingmar. Hij dankte haar hartelijk en beiden waren zeer tevreden over elkaar, toen zij van elkaar gingen.