INGMAR'S STRIJD. Ingmar heeft nu Baram Pacha's molen overgenomen. Hij is daar molenaar en beurtelings helpt hem een van de kolonisten bij 't werk. Maar nu is 't van ouds bekend, dat allerlei hekserij in alle molens huist, en de kolonisten merkten al gauw, dat niemand een dag lang de steenen in den molen van Baram Pacha kon hooren, zonder betooverd te worden. Iedereen, die er naar luistert, begrijpt eindelijk, dat ze al snorrend dit zingen : „Wij malen meel, wij ver- dienen geld, wij doen nut ; maar wat doe jij, wat doe jij, wat doe jij ?" — En bij hem, die dit hoort, ontwaakt een ongelooflijk verlangen om zijn brood te eten in 't zweet zijns aan- schijns. Er komt een koortsachtige onrust over hem, terwijl hij daar zit te luisteren naar de molensteenen. Onwillekeurig begint hij er over te denken, voor welken arbeid hij geschikt is, wat hij doen kan, of hij niet iets bedenken kan om de kolonie te steunen. En wie een paar dagen in den molen gewerkt heeft,