288 er aan, dat hij langs de Mohammedaansche en joodsche begraafplaats moest. Op dat zelfde oogenblik herinnerde hij zich, wat pas in Jeruzalem gebeurd was. Toen hij het den vorigen dag had hooren vertellen, had het hem niet meer aan- gegrepen dan iets anders, dat uit de heilige stad verteld werd, maar nu, in den donkeren nacht, kwam 't hem akelig en griezelig voor. 't Was dit : In het jodenkwartier lag een klein zieken- huis, berucht in de geheele stad, omdat er nooit patiënten waren. Ingmar was er dikwijls voorbij geloopen, had door 't venster gekeken, en er altijd de bedden leeg zien staan. Dat had ook een heel natuurlijke reden, en 't kon moeilijk anders zijn. 't Ziekenhuis was daar neergezet door een Engelsch Zendings-genootschap, dat zieke joden wilde opnemen om gelegenheid te hebben ze te bekeeren. Maar de joden, die bang waren, dat ze daar gedwon- gen zouden worden verboden voedsel te gebruiken, lieten zich daar niet opnemen. Nu voor een paar dagen geleden hadden ze toch een patiënt in dat ziekenhuis gekregen. 't Was een arme, oude jodin geweest, die op de straat, juist daar voor de deur gevallen was, en haar been gebroken had. Zij was daar naar binnen gedragen en in 't zie- kenhuis verpleegd, maar na twee dagen was ze gestorven. Eer ze stierf, had ze de Engelsche ziekenverpleegsters en doktoren heilig laten beloven, dat ze haar zouden laten begraven op de joodsche begraafplaats, in 't dal