2 87 „Zou Onze Lieve Heer zich nu niet over me ontfermen, en me naar huis laten gaan?" dacht hij, „Zou Hij me nu niet helpen, zoodat ik Gertrud meekrijg uit Jeruzalem, eer ze volslagen waanzinnig is?" „'t Is wonderlijk, dat, juist at waar ik om heenging, me 't minst gelukt," zei hij halfluid, terwijl hij daar zoo liep te peinzen in 't donker. „Want Gertrud ben ik geen stap nader gekomen. Maar al 't andre gaat beter, dan ik had durven denken. Ik geloof niet, dat de menschen hier ooit aan 't werk gekomen zouden zijn, als ik niet op den inval gekomen was den molen over te nemen. 't Is al prettig geweest te zien hoe 't werk ál meer macht over hen krijgt," ging hij voort. „Ja 't is heel mooi en ook leerzaam geweest, maar ik kan toch niet helpen, dat ik naar huis verlang. Ik voel altijd, dat ik bang voor die stad hier ben, en dat ik niet vrij kan ademhalen, voor ik van ze wegkom. En nu en dan ben ik bang, dat ik hier sterven zal, en nooit meer thuiskomen, en nooit meer de Ingmarshoeve en Barbro zal weerzien." Terwijl Ingmar zoo dacht, was hij tot op den bodem van 't dal gekomen. Hoog boven zijn hoofd teekende zich de getande muur van de stad tegen den nachte- lijken hemel af, en aan alle kanten verhieven zich de machtige heuvels, en sloten hem in. „'t Is toch een griezelige streek om in 't donker door te loopen," dacht Ingmar. En eerst nu dacht hij