290 Toen werd ze den nacht daarna weer opgegraven.. Ingmar Ingmarsen bleef plotseling staan luisteren. „wie weet," dacht hij „misschien zijn de graven- schenders van nacht weer bezig." Eerst hoorde hij niets, maar op eens klonk er iets alsof een ijzeren werktuig tegen steen sloeg. Hij deed snel een paar stappen naar den kant waar- van 't geluid kwam, stond weer stil en luisterde. Nu hoorde hij duidelijk, hoe men met ijzeren spaden in den grond groef, en grint en steenen opwicrp. Hij ging voort, en hoorde op nieuw het ijverige graven. „'t Zijn minstens vijf, zes spaden, die aan 't werk zijn," dacht hij. „God bewaar me, hoe kunnen de ménschen een doode op 't kerkhof z66 vervolgen !" Terwijl Ingmar daar liep, en naar dat graven luis- terde, begon er een geweldige woede in hem op te komen, die met de seconde toenam. „'t Gaat je immers niet aan," zei hij tegen zich zelf, om kalmer te worden. „Je hebt er niets meê te maken." Maar 't bloed steeg hem naar 't hoofd. Hij voelde dat 't hem stokte in de keel, zoodat hij nauwelijks adem kon halen. „'t Is zoo akelig, zoo vreeselijk om te hooren, " dacht hij. „Nooit heb ik iets ergers beleefd." Eindelijk bleef hij staan. Hij hief de gebalde vuist op, en schudde die. „Neen, wacht maar, jelui boeven. Nu kom ik," zei hij. „Nu heb ik hier lang genoeg naar jelui loopen luisteren. Niemand kan van mij