291 verlangen, dat ik kalm voorbij zal loopen, terwijl jelui bezig zijn een doode op te graven." Hij snelde voort met vlugge, onhoorbare stappen. Op eens was hij verlicht en bijna blij. „'t Is misschien krankzinnigewerk, " dacht hij, „maar ik zou wel eens willen weten wat Vader gezegd zou hebben, als iemand, die hem op den laatsten dag van zijn leven in 't water had zien loopen, om die kindertjes te redden, hem toegeroepen had, voorzichtig te zijn en aan land te blijven. En nu moet ik mijn zin maar doen, zooals Vader toen. Want hier stroomt me een rivier van boosheid voorbij, met zwart, woest water, en die rukt dooden en levenden meê, maar nu kan ik niet langer stil aan 't strand blijven staan. Nu is 't mijn beurt er door te waden, en met dien stroom hier te worstelen." Eindelijk stond hij op den rand van 't graf, waar een groepje mannen ijverig werkte. Zij hadden geen kaars of lantaarn. Ze groeven zoo goed ze konden in 't donker. Ingmar kon niet zien hoeveel er waren, en 't kon hem ook niet schelen. Hij stoof op eens midden tusschen hen in. Een rukte hij de spa uit de hand, en begon er meê naar alle kanten uit te slaan. Hij was z66 onverwacht gekomen, dat de mannen heelemaal verward werden door den schrik. Zij vlogen weg, zonder weerstand te bieden. In een oogenblik was Ingmar alleen. Zijn eerste werk was de uitgegraven aard weer in 't graf te brengen, en toen bedacht hij wat hem verder te doen stond. 't Kwam hem niet raadzaam voor van de