296 dat Ingmar hun de grootste weldaad bewezen had, door hen er toe te bewegen hun brood in 't zweet huns aanschijns te verdienen, zooals andre menschen, en dat zoo'n man de kolonie eigenlijk niet verlaten moest. Maar allen vonden toch, dat Ingmar niet blijven kon, en Mrs Gordon zei dadelijk, dat een van de broeders zich gereed moest maken, met hem mee te gaan, want dat hij nu niet alleen reizen kon. Ingmar luisterde lang zwijgend naar al dat gepraat. Eindelijk zei hij : „'t Is nog zoo zeker niet, dat ik blind word, als ik blijf." Mrs Gordon vroeg wat hij hiermeê bedoelde. „Ik ben nog niet klaar met de zaak, waarvoor ik kwam," zei hij langzaam. „Meen je, dat je niet naar huis wilt gaan ?" vroeg Mrs Gordon. „Ja," zei Ingmar. „'t Zou wel hard voor me zijn, gedwongen te worden onverrichter zake naar huis te gaan." En nu bleek het hoe veel prijs Mrs Gordon op Ingmar stelde, want zij zocht Gertrud op, en sprak er met haar over, dat Ingmar niet naar huis wilde, hoewel hij gevaar liep blind te worden, als hij bleef. „Je weet wel waarom hij niet van hier weg wil," zei Mrs Gordon. „Ja," antwoordde Gertrud. Gertrud zag Mrs Gordon met groote oogen aan, en deze zei niets meer. Mrs Gordon kon haar niet ronduit vragen met de