2 97 wetten van de kolonie te breken ; maar Gertrud begreep, dat haar alles vergeven zou worden, wat zij ter wille van Ingmar deed. „Als 't iemand anders dan mij gold, zou Mrs Gordon niet zoo toegevend zijn," dacht ze gekwetst, „maar ze houden me hier voor niet recht wijs ; ze zouden zeker blij zijn, als ik heenging." Dien dag kwam de een na den ander met Gertrud over Ingmar praten. Niemand durfde haar ronduit zeggen, dat ze met hem mee moest gaan, maar de Zweedsche boeren kwamen naast haar zitten, en spraken over den held, die voor de doode gestreden had in 't dal van Jozafat, en zeiden, dat Ingmar nu bewezen had, dat hij een rechte telg van den ouden stam was. „'t Zou toch ontzettend jammer zijn, als zulk een man blind werd, " zeiden ze. „Ik zie Ingmar nog op den dag, dat er verkooping was op Ingmarshoeve," zei Gabriel, „en ik zeg je, als je hem toen gezien hadt, zou je nooit boos op hem geworden zijn." 't Was Gertrud, alsof ze den heelen dag worstelde met zoo'n wonderlijken droom, waarin men wegloopen wil, maar niet van de plaats komen kan. Ze wilde Ingmar helpen, maar ze wist niet hoe ze daar kracht toe krijgen zou. „Hoe kan ik dit voor Ingmar doen, nu ik hem niet meer liefheb ?" vroeg ze zich af. „En hoe kan ik het laten, nu ik weet, dat hij blind worden zal ?" vroeg zij ook.