2 99 Ze werd diep bedroefd, maar de groote onmacht, die haar bond, week niet en toen de nacht kwam, en zij te bed ging, kon ze nog geen besluit nemen. Tegen den morgen maakte ze zich gereed voor haar gewone wandeling en ging over de heuvels naar den Olijf berg. Den heelen weg over streed ze met 't zelfde zware gevoel van onmacht. Zij zag wat ze doen moest ; maar haar wil was verlamd, en ze kon niet overwinnen wat haar gebonden hield. Zij herinnerde zich hoe ze eens een torenzwaluw gezien had, die op den grond gevallen was, en met de vleugels in 't zand lag te slaan, zonder genoeg lucht te kunnen vatten om op te vliegen. Juist zoo lag ze nu te klapwieken, zonder weg te kunnen komen, vond ze. Maar toen ze den Olijfberg opgekomen was, en daar stond op de gewone plaats, waar ze den zonsopgang placht te verwachten, zag ze, dat de derwisch, die op Jezus leek, daar vó6r haar gekomen was. Hij zat op den grond, de beenen onder zich gekruisd, en zag met zijn groote oogen neer op Jeruzalem. Gertrud vergat geen oogenblik, dat de man maar een arme derwisch was, wiens eenige roem was, dat hij van zijn aanhangers een heftiger dans vorderde, dan anderen. Maar toen zij zijn gezicht zag, met de donkere ringen om de oogen, en den smartelijken trek om den mond, voelde zij een schok door de leden. Zij bleef met gevouwen handen bij hem staan en zag hem aan.