2 98 Tegen den avond stond Gertrud buiten de kolonie, onder de groote sycomoren, en ze dacht er aldoor aan, dat ze eigenlijk met Ingmar mee moest gaan, maar dat ze geen kracht had daartoe te besluiten. Toen kwam Bo bij haar buiten. „Soms is 't zoo, " zei Bo, „dat de menschen blij kunnen worden door hun ongeluk en bedroefd door hun geluk." Gertrud keek hem vlak in 't gezicht met groote, verschrikte oogen. Zij zei niets, maar hij begreep, dat ze dacht. „Kom jij me nu ook al plagen en vervolgen ?" Bo beet zich op de lippen, en vertrok zijn gezicht even, maar 't volgend oogenblik zei hij toch wat hij zeggen wilde : „Als men iemand zijn heele leven heeft liefgehad," zei hij, „dan is men er zoo bang voor haar te verliezen. En 't allerergste is haar zoo te verliezen, dat je ziet, dat ze z66 hard is, dat ze niet vergeten en ver- geven kan." Bo sprak die harde woorden met een zachte, vrien- delijke stem, en Gertrud werd niet boos, maar begon te schreien. Zij herinnerde zich, hoe ze eens gedroomd had, dat ze Ingmar de oogen uitstak. „Nu blijkt het, dat die droom waarheid was, en dat ik werkelijk zoo hard en wraakgierig ben, als ik toen in mijn droom was," dacht ze. „Ingmar zal zeker zijn gezicht vetliezen door mijn schuld."