309 "Ik dacht, dat jij meê zoudt willen gaan." „Neen, mij moet je dat niet vragen," zei Bo, „Ik ben zoo gelukkig hier in de kolonie. Maar je kunt immers van de anderen meekrijgen wie je wilt." „'t Is niet hetzelfde wie meegaat. Jij hebt veel meer gereisd dan een van de anderen." „Ja, ik kan nu in geen geval," zei Bo. Ingmar werd al onrustiger. „Dat valt me erg tegen," zei hij. „Ik dacht, dat je 't meende, toen je zei, dat je mijn vriend wezen wou." Bo viel hem haastig in de rede : „Ik dank je voor je aanbod, maar ik geloof niet, dat je mij van gedachten kunt doen veranderen, dus ga ik nu heen. Ik moet aan mijn werk." Daarmee keerde hij zich haastig om, en ging heen ; voordat Ingmar meer zeggen kon. Toen Bo van Ingmar heenging, kon niemand merken, dat hij zooveel te doen had als hij zei. Hij liep langzaam de poort uit, en zette zich neer op den grond onder den grooten boom. 't Was al avond en alle spoor van daglicht was weg, maar de sterren en een kleine, scherpe maansikkel schenen helder. Bo had daar nog geen vijf minuten gezeten, toen de poort zacht openging, en Gertrud naar buiten kwam. Zij stond een oogenblik rond te zien. Toen ontdekte ze Bo. „Ben jij daar, Bo ?" zei ze en kwam naast hem zittten. „Ik dacht wel, dat ik je hier zou vinden,", zei Gertrud.