31 0 „Ja, wij hebben hier menig avond gezeten," zei Bo. „Ja, maar nu is 't zeker voor 't laatst." „Ja, dat zal wel." Bo zat stijf en recht, zijn stem klonk hard en koud, zoodat men denken zou, dat hij over iets heel onver- schilligs praatte. „Ingmar vertelde me, dat hij je vragen zou met ons meê te gaan." „Ja, dat heeft hij mij gevraagd, maar' ik heb : neen, gezegd. " „Ik dacht wel, dat je dat niet zou willen." Lang zaten ze zwijgend naast elkaar, alsof ze elkaar niets te zeggen hadden, maar Gertrud keerde zich telkens naar Bo en zag hem aan. Hij zat met het hoofd wat stijf achterover, en zag op naar den avondhemel. Toen ze lang gezwegen hadden, zei Bo, zonder zijn oogen van de sterren af te wenden, of een beweging te maken : „Wordt het niet te koud voor je hier buiten ?" „Wil je liever, dat ik heen ga ?" Bo maakte een bevestigende beweging, maar hij dacht zeker niet, dat Gertrud dat in 't donker kon zien ; hij zei : „Ik vind 't wel prettig dat je hier zit." „Ik ben hier gekomen," zei Gertrud, „omdat ik dacht, dat 't niet zeker was, dat we elkaar nog eens alleen zouden spreken, eer ik op reis ging. En ik wou je opwachten, en je er voor bedanken, dat je me eiken morgen gevolgd hebt naar den Olijfberg."