3 II „Dat heb ik alleen voor mijn eigen pleizier gedaan," zei Bo. „Ik wou er je ook voor bedanken, dat je water voor me ben gaan halen uit de Paradijsbron," zei Gertrud glimlachend. Bo scheen te willen antwoorden, maar in plaats van woorden kwam er enkel iets, dat op een snik leek. Gertrud vond, dat er dien avond zooiets oneindig aandoenlijks over Bo was, en ze had diep medelijden met hem. „'t Is jammer voor hem, dat hij me nooit meer zien zal, " dacht ze. „Hij is wel flink, dat hij niet klaagt en toch weet ik, dat hij mij zijn heele leven heeft liefgehad. Als ik maar wist, wat ik zeggen moest om hem te troosten. Als ik maar iets zeggen kon, waar hij met genot aan denken kan, als hij hier 's avonds alleen onder dezen boom zit." Maar terwijl Gertrud zoo dacht, voelde ze, dat haar eigen hart ineenkromp van smart, en dat een wonderlijke versteening haar lichaam beving. „Ik zal Bo ook wel missen," dacht ze, » we hebben zoo veel samen gepraat in den laatsten tijd. Ik ben er nu aan gewend zijn gezicht op te zien klaren, en hem blij te zien, telkens als we elkaar ontmoetten, en het was prettig iemand bij me te hebben, die altijd tevreden met me was, wat ik ook deed." Ze zat nog een poos stil. Ze voelde hoe dat pijnlijk gemis in haar groeide als een plotselinge ziekte. „Wat is dat ? Wat is dat toch, dat over me komt?"