3 1 3 liggen om een huisje bij die zagerij te bouwen. Hij zei, dat hij een plaats er voor heeft uitgezocht op een heuvel bij den waterval, waar een paar groote berken staan. En nu zie ik dat huis den heelen avond voor me. Ik zie 't van buiten en van binnen. Ik zie 't dennengroen voor de deur, ik zie 't vuur in den haard. En als ik dan van de zagerij thuis kom, zie ik iemand, die me aan den deur staat op te wachten." Wordt wel koud, Bo," zei Gertrud, hem in de rede vallend. „Vindt je niet, dat we nu naar binnen moeten gaan ?" „Ja, zoo, nu wil jij naar binnen ?" zei Bo. Maar geen van beiden bewoog zich ; zij bleven lang zwijgend bij elkaar zitten en geen van beiden sprak veel. Eens zei Gertrud tegen Bo : „Ik meende, dat je de kolonie meer dan alles lief hadt, en dat ie voor niets ter wereld er van zoudt heengaan." „Ach ja," zei Bo, „er is wel iets, waarvoor ik dat offer brengen zou." Gertrud zat weer na te denken, en vroeg toen : „Wil je me niet zeggen, waarvoor?" Bo antwoordde niet dadelijk, maar bedacht zich lang, en zei toen met een halfverstikte stem : „Ja, dat kan ik je wel zeggen. Dat zou ik doen als de vrouw, die ik liefheb, kwam en me zei, dat ze van me hield." Gertrud werd zoo stil, dat ze nauwelijks waagde adem te halen.