3 1 4 Maar hoewel er niets gezegd werd, was het alsof Bo Gertrud had hooren zeggen, dat ze van hem hield, of iets dergelijks, want Bo begon druk te praten : „Je zult zien Gertrud, dat nu de liefde voor Ingmar weer bij je wakker wordt. Je ben een tijdlang boos op hem geweest, omdat hij je ontrouw werd, maar nu je hem vergeven hebt, ga je weer van hem houden als vroeger." Hij hield op, om haar antwoord af te wachten, maar Gertrud bleef zwijgen. „'t Zou vreeselijk zijn, als je niet van hem hield," zei Bo. „Denk eens aan al, wat hij gedaan heeft om je terug te krijgen. Hij wil immers liever blind worden, dan zonder jou naar huis gaan." „Ja, 't zou vreeselijk zijn, als ik niet van hem hield," zei Gertrud, met zwakke stem. Ze begreep, dat zij in 't diepst van haar hart tot op dezen avond toe gemeend had, dat zij nooit van iemand anders zou kunnen houden, dan van Ingmar. „Ik kan 't van nacht niet uitmaken, Bo," zei Gertrud. „Ik weet niet wat er over me gekomen is. Maar je moet niet met mij over Ingmar spreken." En toen zeiden ze telkens, dat ze eigenlijk naar binnen moesten gaan, maar ze bleven zitten, tot Karin Ingmars-dochter naar buiten kwam en hen riep : „Ingmar vraagt jelui beiden bij hem te willen konten." Nu was 't gebeurd, dat, terwijl Gertrud met Bo sprak, Karin bij Ingmar gekomen was. Karin had hem veel groeten opgedragen aan allerlei vrienden en ver-