316 Karin sprak daar nog een oogenblik over, en Ingmar werd rustiger. „Je kunt wel begrijpen, dat dit niet prettig was voor mij om te hooren," zei hij. „Nu zou ik je willen vragen Ljung Bjorn van mij te groeten, en te vragen of hij dit niet vertellen wil, voor we weten of 't wel heelemaal waar is." „Ik zal wel zorgen, dat hij zwijgt," zei Karin. „En dan zou ik graag willen, dat je Bo en Gertrud even bij mij riep," zei Ingmar. Toen Gertrud en Bo in de ziekenkamer kwamen, zat Ingmar, ineengedoken in een donkeren hoek. Ze konden hem eerst bijna niet zien. „Wat is er, Ingmar," vroeg Bo. „Er is dit, dat ik iets op me genomen heb, wat me te zwaar valt, " zei Ingmar, en hij zat met 't geheele lichaam heen en weer te wiegen. „Ingmar," zei Gertrud en ging naar hem toe. „Vertel me nu eerlijk wat je hindert. Wij hebben nooit geheimen voor elkaar gehad van onze kinderjaren af." Ingmar zat stil te steunen. Gertrud kwam dicht bij hem en lei haar hand op zijn hoofd : „Nu geloof ik, dat ik wel raden kan wat je scheelt," zei ze. Ingmar richtte zich plotseling op : „0 neen, Gertrud," zei hij, „je moet . niet raden." En hij nam zijn zakpor- tefeuille uit den zak en gaf haar die. „Daar ligt een groote brief in aan den dominé," zei hij.