3 1 7 „Ja," zei Gertrud, „hier is hij." „Nu moet jelui dien nemen en samen lezen, Bo en jij . Ik schreef dien een van de eerste dagen dat ik hier was, maar toen had ik nog de kracht hem niet te verzenden." Bo en Gertrud gingen nu bij de tafel zitten lezen. Ingmar bleef in zijn hoek. Hij zat er naar te luisteren, hoe zij de bladen omsloegen. „Nu lezen ze dit," dacht hij, „en nu lezen ze dat. Nu zijn ze waar Barbro me vertelde hoe Birger Sven Persson ons bij verrassing er toe bracht man en vrouw te worden. Nu lezen ze hoe zij de zilveren bekers terugkocht en nu zijn ze aan 't verhaal dat Stig Bórjnson me vertelde. En nu ziet Gertrud, dat ik niet meer van haar houd, nu weet ze heelemaal wat ik voor een stumper ben." 't Was ademloos stil in de kamer. Gertrud en Bo bewogen zich niet, behalve als ze een blad omsloegen. 't Was als durfden ze nauwelijks adem halen. „Hoe zal Gertrud kunnen begrijpen, dat het me te machtig wordt, juist vandaag, nu ze toegegeven heeft ; dat ik juist nu niet laten kan haar te zeggen, dat ik van Barbro houd ?" dacht Ingmar. „En hoe kan ik zelf begrijpen, dat ik op 't oogenblik, dat ik kwaad van Barbro hoorde spreken, niet hebben kon, dat ik aan een ander gebonden zou zijn. Ik weet niet meer wat me bezielt, ik geloof niet, dat ik meer een mensch ben." — Hij luisterde scherp, wachtte onophoudelijk, dat de anderen wat zouden zeggen, maar hoorde alleen nog