321 Maar juist toen de boeren aan de groote stilte daar buiten dachten, kwam het over hen hoe grootsch en heerlijk 't was, dat ze 't volle leven waren ingegaan, dat ze een doel voor hun leven hadden, en weggekomen waren uit de grijze eentonigheid van hun dagelijksch bestaan. En een van hen verhief zijn stem, en begon in 't Zweedsch te bidden : „Ik dank U God, dat gij mij naar Jeruzalem hebt geleid." Toen stond de een na den ander op, en allen dankten God, omdat Hij hen naar Jeruzalem geleid had. Zij dankten Hem voor hun dierbare kolonie, die hun zoo , groote vreugde gaf. Zij dankten Hem, omdat hun kinderen al van hun jeugd af leerden in vrede te leven met alle menschen. Zij verwachtten, dat de jongeren de volmaking veel dichter nabij zouden komen, dan zij zelf. Zij dankten voor vervolging en lijden, zij dankten Hem voor de schoone leer, die zij geroepen waren in hun leven toe te passen. Niemand ging weer zitten voor hij getuigd had van 't groote geluk, dat in zijn hart woonde. En Ingmar begreep, dat dit alles om zijnentwil gezegd werd en dat zij wilden, dat hij thuis zou vertellen, dat zij allen gelukkig waren. Ingmar ging wat meer rechtop in den stoel zitten, toen hij dat hoorde hij hield het hoofd hooger, en de strakke trek om den mond werd duidelijker, Eindelijk, toen die stroom van getuigen ophield, begon Jeruzalem. II.21