320 Maar toen Mrs Gordon de korte bijbelverklaring, die ze eiken morgen hield, uitgesproken had, stond de oude Miss Hoggs op, en bad God, dat Hij Ingmar een goede reis en gelukkige thuiskomst geven zou. Daarna stond de een na den ander op van de Amerikanen en de Syriërs, en baden God, dat hij Ingmar tot 't rechte licht der waarheid voeren zou. Sommigen spraken heel mooi. Ze beloofden eiken dag te bidden voor Ingmar, hun liefsten broeder en hoopten, dat hij weer gezond zou worden. En allen wenschten, dat hij weer naar Jeruzalem komen zou. Terwijl de vreemden spraken, zwegen de Zweden. Zij zaten vlak voor Ingmar en zaten hem aan te zien. Toen ze Ingmar aanzagen, kwamen ze er onwillekeurig toe te denken aan alles wat veilig en goed geregeld was in 't oude land. Terwijl hij hier bij hen vertoefd had, was 't hun geweest, alsof iets er van tot hen gekomen was, maar nu Ingmar wegging kwam de angst van de hulpeloosheid weer over hen. Zij voelden zich als verloren in een land zonder wetten, bij al die menschen, die zonder verschooning of barmhartigheid met elkaar streden om menschenzielen. En zoo gingen hun gedachten met grooten weemoed naar huis terug. Zij zagen de heele streek met velden en hoeven. En de menschen bewogen zich vredig en stil op de wegen ; alles was veilig, dag aan dag ging op dezelfde wijze voorbij, en 't eene jaar leek zooveel op 't andere, dat men ze niet van elkaar kon onderscheiden.