3 2 4 Oude Lisa vroeg waarover. „Dat ze er ook voor zich zelf niet een eind aan maakte." Oude Lisa had zitten spinnen. Nu lei ze de hand op 't wiel om 't stil te laten staan, en richtte de oogen vast op Barbro. „'t Is ook geen wonder, dat je je akelig voelt, als er een kleintje hier op de hoeve moet komen, terwijl je man weg is, " zei ze langzaam. „Hij wist er zeker niets van, toen hij heenging." „Wij wisten er niets van, hij noch ik," zei Barbro zacht, alsof er zulk een zwaar verdriet op haar drukte, dat ze niet spreken kon. „Maar nu zul je zeker wel schrijven of hij thuis komt." „Neen," zei Barbro, „de eenige troost, die ik heb, is dat hij weg is." De oude vrouw liet de handen in haar schoot vallen van schrik. „Is dat een troost ?" barstte ze uit. Barbro stond aan 't venster voor zich uit te staren : „Weet je niet, dat er een vloek op me rust," vroeg ze, en probeerde haar stem vast en kalm te houden. „O ja, men kan niet goed een huis uit en in loopen, zonder van alles te hooren, " zei de oude vrouw. „Ik heb wel gehoord, dat je een van de familie op Treur- heuvel wezen moet." Een tijdlang werd er niet meer gesproken. De oude Lisa zat haar wiel te draaien, terwijl ze nu en dan een blik op Barbro wierp, die nog altijd bij 't venster stond, en nu en dan rilde. Na een kleine vijf minuten, hield de vrouw met 't werk op en ging naar de deur.