3 2 5 „Waar moet je heen ?" vroeg Barbro. „Dat zal ik je zeggen. Ik ga iemand zoeken, die aan Ingmar schrijven wil." Barbro ging voor haar staan. „Dat zul je laten," zei ze. „Eer die brief geschreven is, lig ik onder in den waterval." Zij stonden elkaar aan te zien. Barbro was groot en sterk. Oude Lisa dacht, dat ze van plan was haar met geweld terug te houden, maar opeens barstte Barbro in lachen uit, en ging ter zij. „Schrijf maar," zei ze, „'t kan me niet schelen. 't Zal alleen maken, dat ik er eerder een eind aan maak dan ik van plan was." „Ach neen," zei de oude vrouw, die begreep, dat ze voorzichtig moest zijn met Barbro, nu ze zoo wanhopend was. „Ik zal niet schrijven. Ik wil je niet tot een of ander overhaaste daad brengen." „Ja, schrijf maar!" riep Barbro, „'t kan me niets schelen. Je begrijpt wel, dat ik er in elk geval een eind aan maken moet. Ik ben niet verantwoord, als ik die ellende hier te eeuwigen dage voort laat gaan." De oude vrouw liep weer naar 't spin newiel terug, en ging zitten werken. „Moet je nu niet voor dien brief gaan zorgen," zei Barbro en liep haar na. „Ik ben benieuwd of ik een verstandig woord met je spreken kan," zei Oude Lisa. „O ja," zei Barbro, „dat zal nog wel gaan." „Ik dacht zoo," zei Oude Lisa, „dat ik wel beloven