3 2 7 kind, dat 't vorig jaar geboren werd. Hij was klein en schreide voortdurend. Toen Oude Lisa hem aan Barbro liet zien, lachte ze bitter. „Je hadt me niet hoeven dwingen in 't leven te blijven ter wille van dit kind," zei ze. „Niemand kan aan zoo'n kleintje zien wat hij worden zal," zei de oude vrouw. „Nu moet je er aan denken, dat je je woord houdt, en me laten doen wat ik wil," zei Barbro met harde stem. „Ja," zei de vrouw, „maar ik moet eerst weten of hij blind is." Je kunt je nu wel houden of je niet ziet wat dat voor een kind is," zei Barbro. Barbro zelf was zwakker dan de vorige keer. De eerste week kon ze niet uit bed komen. Het kind lag niet in de kamer, maar de oude vrouw had het ver- borgen in een van de kleine schuurtjes, die op den wal om de bergwei lagen. Ze verzorgde 't dag en nacht, gaf het geitemelk te drinken en hield het met groote moeite in leven. Een paar keer per dag kwam ze er me in de kamer. Toen wendde Barbro zich naar den muur om het niet te hoeven zien. Op een dag stond Oude Lisa aan 't kleine venster van 't schuurtje en keek naar buiten. Ze had 't kind op den arm. 't Schreeuwde als gewoonlijk, en de oude vrouw stond er aan te denken, hoe klein en teer 't was. „Wat is dat ?" zei ze op eens en boog zich voor- over, „daar komen reizigers ! —"