3 2 9 „Wat doe je met hem 's nachts," vroeg Barbro. „Hij slaapt buiten in de hooischuur." „Laat je hem daar maar liggen als een jonge kat ?" „Ik dacht niet, dat het er zooveel op aankwam, hoe 't kind het had. Maar 't kan ook wel hier in de kamer blijven, als je dat wilt." Toen de jongen zes dagen oud was, zat Barbro op in bed, en zag hoe de oude vrouw hem een andren luier aandeed. „Je houdt hem zoo verkeerd," zei Barbro. „'t Is geen wonder, dat hij zoo schreeuwt." „Ik heb wel meer kinderen verzorgd," zei de oude vrouw. „Ik denk, dat ik 't wel net zoo goed kan als jij." Barbro zweeg, maar ze dacht, dat ze nooit iemand z66 verkeerd met een kind had zien doen. „Je houdt hem zoo, dat hij bont en blauw in 't gezicht wordt, " zei ze ongeduldig. „Ik dacht niet, dat je met zoo'n ongeluk even veel beweging maken moest alsof hij een prins was, " bromde de oude vrouw, die boos werd. „Maar als ik 't niet goed doe, probeer jij 't dan zelf." En toen ze dat gezegd had, wierp ze Barbro 't kind bijna toe en ging naar buiten. Barbro nam 't kind aan. Ze deed het de luiers aan en kreeg den jongen gauw stil en zoet. „Zie je wel, nu is hij stil, " zei ze toen Lisa terug kwam en ze zag er trotsch uit. „Ik heb altijd gehoord, dat ik slag had met kindren om te gaan," zei de oude vrouw weer en was lang uit haar humeur.