330 Maar na dien tijd verzorgde Barbro het kind zelf. Op een dag, dat ze nog te bed lag vroeg ze Lisa om een schoonen luier. De oude vrouw antwoordde, dat ze er geen had. Ze was bezig de vuile te wasschen. Barbro kreeg een kleur en tranen in de oogen. „Dit kind heeft 't niet beter dan wanneer zijn moeder een bedelaarster was," zei ze ondoordacht. „Daar hadt je zelf een beetje eerder om moeten den- ken," zei de oude vrouw. „Ik zou wel eens willen weten hoe jij je zoudt gered hebben, als ik niet alles bij elkaar geschraapt had wat ik maar van kleertjes kon vinden, en 't meegenomen had." Barbro herinnerde zich nu alles weer. De duistere wanhoop, waarin ze den heelen winter geleefd had, greep haar weer aan en maakte haar hard op nieuw. „'t Was beter als dit kind heelemaal niet verzorgd geworden was, " zei ze. Den volgenden dag stond Barbro op. Ze kreeg een naald en draad en begon een - laken te verknippen om kleeren voor 't kind te naaien. Toen ze daar een poos meê bezig was, kwamen de sombere gedachten weer boven : „Waar dient het voor, dat ik zijn kleeren in orde maak ? 't Was beter, dat ik met hem 't moeras inliep, want daar moet het toch heen voor ons beiden." Zij ging naar Oude Lisa, die buiten de koeien melkte vóór ze 't bosch ingingen. „Weet je hoe lang 't duren moet eer we zeker kunnen weten, dat het kind niet zien kan ?"