335 Barbro zette haar wil door, en den heelen zomer kwam niemand te weten, dat het kind bestond. Als er menschen op de bergwei kwamen, werd de jongen in de hooischuur verstopt. Barbro grootste zorg was hoe ze 't aanleggen zou 't geheim te houden, als de herfst kwam, en zij weer in de gemeente terug moest komen. Zij liep daar dagelijks over te denken. Met den dag kreeg ze 't kind liever, en hiermeê kwam iets van haar vorige kalmte terug. De jongen werd ook langzamerhand sterker, hoewel hij over 't geheel langzaam groeide en zich weinig ontwikkelde. Den heelen zomer schreide hij veel, en zijn oogleden waren altijd rood en gezwollen, zoodat hij ze nauwlijks kon opslaan. Barbro twijfelde er niet aan, dat hij idioot was ; en hoewel ze er nu geen oogenblik meer aan dacht hem te dooden, had ze toch menig bedroefd oogenblik om zijnentwil. Meest voelde ze 't des nachts. Dan stond ze vaak op om naar 't kind te zien. 't Was heel leelijk, met een bleekgele kleur, en dun roodachtig haar. Zijn neus was te kort, zijn onderlip te groot, en als 't sliep, trok het de wenkbrauwen samen, zoodat het diepe rimpels in 't voorhoofd kreeg. Als Barbro den jongen aanzag vond ze, dat hij een echt idiotengezicht had, en ze lag er vaak den heelen nacht over te schreien, dat haar zoon zulk een onge- lukkige stumper wezen moest. Maar vroeg in den morgen werd het kind wakker, en lag uitgeslapen en vroolijk in den mand, die voor wieg moest dienen, en