334 „Dat weet ik nu al wel, dat hij dat is, " zei Barbro, „maar ik kan hem toch in geen geval kwaad doen. I-Joe hij ook is, ik ben dankbaar, dat ik voor hem zorgen mag." De oude vrouw zat op den rand van haar bed na te denken. „Als 't nu zoo gaat," zei ze, „dan moet je toch aan Ingmar schrijven." Barbro zag er heel verschrikt uit. „Ik geloof, dat je graag wilt, dat dit kind in 't leven blijft ; maar als je aan Ingmar schrijft, sta ik niet in voor wat ik doe." „Maar hoe wil je 't nu aanleggen ?" vroeg Lisa. „Ieder die te weten komt, dat je een kind hebt, kan hem dat immers schrijven of vertellen." „Ik dacht het ook stil te houden tot Ingmar met Gertrud getrouwd is." Weer zat Oude Lisa over deze woorden een tijdlang stil na te denken. Zij zag duidelijk, dat Barbro zoo besloten was zich een groot ongeluk op den hals te halen, dat ze haar niet tegen durfde spreken. „Je ben heel goed voor ons oudjes op Ingmars- hoeve geweest," zei de oude vrouw aarzelend. „'t Is dus geen wonder, dat wij je graag als huismoeder willen houden." „Als ik ooit goed voor je geweest ben," antwoordde Barbro, „dan vergeldt je 't me nu duizend maal, als je doet wat ik vraag in dit geval."