339 achter de brouwerij bij Oude Lisa. Ze meende 't niet te kunnen verdragen, dat iemand 't zou aanzien en merken, dat 't ziek was en nooit een behoorlijk mensch zou worden. 't Was heel natuurlijk, dat Barbro in dit najaar veel besproken en veracht werd. De menschen verborgen ook niet hoe ze over haar dachten, en Barbro werd al gauw zoo schuw, dat ze 't huis niet meer uitkwam. Maar ook de menschen op de hoeve waren anders tegen haar dan vroeger. Jongens en meisjes maakten leelijke toespelingen, zoo dat ze 't hooren kon, en ze had moeite hen te doen gehoorzamen. Maar hier kwam toch gauw een eind aan. Sterke Ingmar had dicht bij de hoeve gewoond, en daar als heer en meester geregeerd, sinds Ingmar weg was. Hij hoorde op een dag, dat een van de jongens Barbro een onbehoorlijk antwoord gaf, en hij gaf den bengel een slag om de ooren, dat hij tegen den muur tuimelde. „Je kunt meer van dat soort krijgen, als ik nog eens zoo iets hoor," zei de oude man. Barbro zag hem verwonderd aan. „Ik dank je hartelijk," zei ze. Hij keerde zich om en de blik, dien hij haar zond,. was ver van vriendelijk. „Daar hoef je me niet voor te bedanken," zei hij, „maar zoolang als je huismoeder op Ingmarshoeve bent, zal ik wel zorgen, dat ons volk je achting en eerbied bewijst."