340 Wat verder in den herfst kwam er bericht uit Jeru- zalem, dat Ingmar en Gertrud van de kolonie vertrok- ken waren. „Misschien zijn ze al thuis, als jelui dezen brief krijgt, " stond er in den brief. Toen Barbro dat hoorde, voelde ze eerst een groote verlichting. Nu was ze er zeker van, dat Ingmar de scheiding zou doorzetten. En als ze eenmaal vrij was, behoefde ze den zwaren last van miskenning en verach- ting niet meer te dragen, die haar nu drukte. Maar verder op den dag onder haar werk kwamen haar telkens de tranen in de oogen. 't Was toch vree- selijk, dat alles nu uit was tusschen Ingmar en haar. Zoo ongeloofelijk leeg, dat ze nu niets meer met elkaar te maken hadden. Op een morgen, laat in den herfst stroomden de menschen 't huis bij de school in en uit. Gertrud was den vorigen dag thuis gekomen, en nu had ze een groote tafel in moeder Stina's keuken gezet en er alle geschenken voor de menschen in de gemeente op gelegd, die ze uit Jeruzalem had meegebracht. Ze had door de schoolkinderen boodschappen gezonden aan allen, die familie en vrienden onder de kolonisten hadden, dat ze in 't huis bij de school moesten komen. En daar kwa- men ze nu aan. Hok Mats, en Ljung Bjórns broer, Per en een menigte anderen. En Gertrud gaf ieder wat