34 2 „Ik kon het niet gelooven voor ik het met mijn eigen ooren hoorde. " — Barbro dacht alleen aan alle moeielijkheden, die dit haar brengen zou. Hier kwam nu Ingmar ongetrouwd terug, en zeker hield hij nog evenveel van haar als toen hij op reis ging. „Nooit in der eeuwigheid durf ik nu bekend maken, dat het kind van hem is," dacht ze. „Dit weet ik, dat hij zich te schande gemaakt zou voelen voor alle menschen, als hij mij alleen met het zieke kind liet tobben. Hij zou me dan vragen zijn vrouw te worden, en ik zou 't hem niet kunnen weigeren ; en dan begon dezelfde ellende op nieuw. Maar 't is hard voor me levenslang een schande te dragen, die ik niet verdiend heb." Juist bij de deur wendde ze zich tot Gertrud. „Ingmar zal nu zeker niet op de hoeve komen," zei ze zacht. „Misschien kan dat niet zoo goed, dat hij naar huis gaat voor jelui geheel gescheiden bent," antwoordde Gertrud. „Hij zou toch niet naar huis gaan," meende Barbro. Gertrud ging haastig op Barbro toe. „Zie je, ik geloof, dat je j zelf belastert, " barstte ze uit. „Dat heb ik aldoor gezegd en nu ik je gezien heb, weet ik het zeker." „Hoe kan ik nu liegen ?" zei Barbro. „Ik heb immers een kind." „Je doet heel verkeerd tegenover Ingmar," zei