34 hij hebben moest, en vertelde van Jeruzalem en van de kolonie, en van al 't wonderlijke, dat de reizigers beleefd hadden in 't heilige land. Bo Mansson was den heelen morgen in 't huis bij de school en hielp Gertrud vertellen ; maar Ingmar vertoonde zich niet. De heele reis over had hij gedacht, dat wat Karin hem van Barbro verteld had, losse praatjes waren, maar toen hij in de gemeente gekomen was en gehoord had, dat het waar was, kon hij voor- eerst niet verdragen iemand te zien. Hij was bij de ouders van Bo gaan logeeren. Daar had hij zoo veel rust als hij wilde, en niemand kwam bij hem of sprak met hem. Tegen den middag nam de menschenstroom af en op een oogenblik stond Gertrud alleen in de keuken. Juist toen kwam een groote, statige vrouw binnen. „Wie zou dat zijn ?" dacht Gertrud, „hoe wonderlijk, dat hier in de gemeente iemand is, die ik niet ken." De vreemde kwam naar Gertrud toe en reikte haar de hand. „Ik kan wel begrijpen, dat je Gertrud ben," zei ze. „Ik wil je nu vragen, of 't waar is wat ik gehoord heb, dat Ingmar niet met je trouwen zal." Gertrud was op 't punt van boos te worden, om- dat een onbekende zoo plotseling naar zoo iets kwam vragen. Maar op eens begreep ze, dat dit Barbro, de vrouw van Ingmar moest zijn. „Neen, Ingmar zal niet met me trouwen," zei ze. De andere zuchtte en ging naar de deur.