34 8 verloren laten gaan, heb ik gedacht. Ik moet haar steunen ; maar man en vrouw op de gewone manier, kunnen we niet worden. En nu wilde ik je vragen of je geen lust zoudt hebben met mij naar Jeruzalem te gaan, dan kon- den we beiden in de kolonie trekken. 't Zijn brave menschen daar, en er zijn zoovelen van de onzen, dat je er gauw thuis zoudt wezen." Hij hield even op om te hooren wat ze zeggen zou. „Wil je dan van de hoeve weg om mijnentwil ?" „Ik wil alleen doen wat goed is." Hij sprak op zoo'n kalmen toon, dat zij er van bevroor. „Je hebt al een oog daar ginds verloren, en ik heb gehoord, dat je naar huis moest gaan om niet blind te worden." „Daar moeten we nu niet aan denken," zei Ingmar, „alles komt terecht, als we maar doen wat goed is." Barbro dacht weer dat 't louter barmhartigheid zou zijn Ingmar de waarheid te zeggen. In haar worstelde en streed iets maar ze had toch ,kracht genoeg om te zwijgen. „Neen, ik wil zoo'n groot ongeluk niet over hem, brengen, " dacht ze. „'t Is 't best, dat onze wegen scheiden, anders kom ik er nog toe mij van kant te maken." Toen ze zweeg, • zei Ingmar : „Nu nemen we afscheid voor lang, Barbro." „Ja," antwoordde ze. Zij stak de hand uit en hij nam die. Toen hij die in de zijne hield, ging hem een schok door de leden.