349 Een oogenblik scheen het als wilde hij Barbro in zijn armen nemen en haar hartstochtelijk omhelzen. „Ik zal naar binnen gaan en Sterke Ingmar zeggen, dat je er ben," zei ze toen. „Ja, doe dat, " zei Ingmar kortaf en liet haar hand los. Sterke Ingmar lag te bed in 't kleine kamertje. Hij leed geen pijn, maar 't hart sloeg zwak en hij ademde steeds moeilijker. „'t Is wel zeker, dat ik van daag ster- ven zal," dacht hij. Zoolang hij alleen lag, had hij de viool naast zich. Hij bewoog zacht de vingers langs de snaren, zoodat nu en dan een toon klonk, en hij meende dan allerlei liederen te hooren. Toen de dokter en de predikant kwamen, legde hij de viool weg, en sprak met hem over de wonderlijke dingen, die hem in zijn leven gebeurd waren. 't Meest sprak hij van Groote Ingmar en over 't kleine volkje in 't bosch, dat hem lang genegen geweest was. Maar sedert Hellgum den rozenstruik voor zijn huis omge- houwen had, was de wereld voor hem niet prettig meer geweest om in te leven. Toen had 't kleine volkje opge- houden met op hem te passen, en had hij alle mogelijke moeilijkheden gehad. „Ik was wat blij, dat mag dominé gerust gelooven," zei hij, „toen Groote Ingmar van nacht bij me kwam en zei, dat ik nu niet langer op zijn huis hoefde te passen,