Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - Sidor ...
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
[218
og hafði kapellána til að þjóna þeim brauðum, meðan
hann dvaldi á Hólum. Skólameistaraembættinu gegndi
hann þangað til 1598, nema hvað Jón Einarsson þjónaði
þvi embætti fyrir hann 1593, er Arngrímur fór utan.
Arngrimur sigldi þrisvar, fyrst til háskólans, síðan 1592
fyrir Guðbrand biskup í málum hans við Jón lögmann,
og í þriðja sinn 1602 í erindum sjálfs sin og biskups.
Árið 1598 giptist Arngrimur Jónsson í fyrsta sinn,
Sol-veigu Gunnarsdóttur; hún var hverri konu fríðari
sýn-um og kölluð »Solveig kvennablómi«. Faðir Solveigar,
Gunnar Gislason, var fyrst ráðsmaður á Hólum og siðan
sýslumaður í Skagafjarðarsýslu;1 hann dó 1605, 77 ára
að aldri; segir Hálfdán Einarsson, að hann hafi verið
grafinn að Miklabæ í Blönduhlíð og þar hafl verið
lat-neskt grafletur yfir hann, er Arngrímur tengdasonur hans
hafði sett. Móðir Solveigar var Guðrún Magnúsdóttir
Jónssonar biskups Arasonar.
9
A sama ári bar það við, að Gvendur Loki var grafinn
upp, og var Arngrimur við þá sögu riðinn; sést á því,
hve hjátrúin þá var farin að magnast, jafnvel hjá beztu
og lærðustu mönnum þjóðarinnar. Gvendur Loki var
húsgangskarl, iliorður og leiðiniegur; hann vildi ná
hrepps-vist i Hjaltadal, en Þorkeli Gamlason ráðsmaður á
Hól-um og hreppstjóri bægðu honum frá; hétzt hann þá við
Þorkel og hans niðja; dó nokkru seinna uppi í
Skaga-fjarðardölum og var grafinn i Goðdöium. Þorkell átti
unga dóttur, er Sigríður hét; hún varð skömmu síðar
undarlega veik og fékk aðsóknir og ónáðir miklar, og
var það kennt Gvendi Loka. Eina nótt vakti
Arngrím-ur prestur Jónsson hjá henni um stund, og hafði hana í
fangi sér með guðsorðalestri og góðum bænum; kvaðst
hann þess vænta, að vondur andi mundi henni enga
ó-náð veita, meðan hún væri sér í höndum; varð það og
eigi þann tíma og þótti brugðið venju. Litlu síðar reið
Arngrimur prestur leið sina norður tröðina frá staðnum;
Bogi Benedictsson: Sýslumannaæíir I., bls. 353-59.
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
