Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - Sidor ...
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
192
rentukammerinu og mikils metinn og leitaði stjórnin álita
hans, »af þvi hann lét sér mjög annt um nýkomna unga landa
sina og hafði traust þeirra og vinfengi*. Bjarni svaraði »að sér
þætti ekki ráðlegt að bæta kjör íslenzkra stúdenta almennt af því
skorturinn væri hjá þeim hvöt til iðni og ástundunar. Eptir
hinu þjóðlega náttúrufari þeirra væri það eigi ugglaust að
rifleg afkoma mundi eigi aðeins spilla iðni þeirra og
nægju-semi, heldur jafnvel leiða þá á glapstigiu.1 Bjarni
Thorstein-sen stingur upp á því, að ríflegur styrkur sé veittur einstöku
Islendingum, sem sérstaklega hafi sýnt iðni og dugnað og
þeir hvattir til að fullkomna sig í læknisfræði og
náttúru-visindum. einnig leggur hann til að ungir Islendingar séu
styrktir til þess að læra búskap í Danmörku og garðrækt,
sérstaklega kartöflurækt, sem sé mjög nauðsynleg i kornlausu
landi einsog Islandi.2 Stjórninni fundust tillögur þessar á
góðum rökum byggðar og var ákveðið að veita skyidi
efni-legum Islendingum 10U—150 rd. árlega í 3 ár til þess að
leggja stund á náttúruvísindi, og síðar (1820) var styrkur þessi
tvöfaldaður. Pá. var einnig ákveðið að senda skyldi til
Dan-merkur 4 bændasyni, einn úr hverjum landsfjórðungi, áttu
það að vera synir efnaðra og duglegra bænda, námfúsir,
sið-látir og frískir unglingar, 18—25 ára, sem höfðu lært að skrifa
og reikna. Þeir áttu að dvelja í Danmörku í 2 eða 3 ár til
þess að læra garðyrkju, kartöflurækt, trjáplöntun og
alidýra-rækt; framkvæmd þessarar fvrirskipunar var falin á hendur
landbúnaðarfélaginu danska. Jón Þorsteinsson, sem seinna
a) A fyrri tímum voru íslenzkir nemendur í Höfn nokkuð kenndir
við óreglu og þó vanalega gjört meira úr en var. Engum hefir þó
tekist jafnvel upp að niða íslendinga í Höfn einsog Norðmanni einum,
er heitir Irgens Hansen og vitnar þó til merkra manna, set eg bull
hans hér til athugunar, það stendur í ritdómi um bók og hljóðar þannig:
»Förste Gang jeg læste Bogen mindedes jeg hvad Knut Bergslien og
Ernst Sars har fortalt mig om Islændingerne i Kjöbenhavn. Det var
— efter Beskrivelsen — det værste man kunde træffe paa. De vare
ludfattige. hovne og paatrængende og mildest talt miserable i sit
Comportement* (Samtiden 4. Aarg. Bergen 1893. bls. 482—483). þetta
er dáfallegur vitnisburður!
s) Lovsamling for Island VII, bls. 645—648.
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
