Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - XIV
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
— Czekam cię jutro pod drzewem... Pamię-
tasz to drzewo, tę osikę? Przyjdź do mnie, kocham
cię Dagny, kocham! Przyjdź do mnie! Przyjdź,
kiedy chcesz, przyjdź o siódmej!
Nie odpowiedziała nic, tylko po chwili zawołała:
— Teraz zostaw mnie pan samą!
Wolno wysunęła się z jego objęć.
Chwilę stała, rozglądając się wokoło. Wyraz
twarzy miała coraz więcej zmieszany. Wreszcie
usta jej zadrgały konwulsyjnie, doszła do kamienia
i siadła na nim. Płakała.
Pochylił się nad nią i coś mówił cicho. Trwało
to minut parę. Wtym, z twarzą pobladłą z gniewu
i pięściami zaciśniętemi, zerwała się, przyciskając
ręce do piersi. Mówiła, jak nieprzytomna:
— Pan jest podły, tak, podły! Boże mój, jaki
pan podły! Ale może pan tego nawet nie rozumie?
Ach, jak pan mógł tak postąpić?
Znowu wybuchnęła łkaniem.
Próbował ją uspokoić, lecz daremnie. Pół go-
dziny stali przy kamieniu, nie ruszając się z miejsca.
— Pan nawet chciał, abym przyszła na
schadzkę — rzekła — lecz ja nie przyjdę! Nie
chcę widzieć pana więcej! Pan jest łotrem!
Błagał, by mu przebaczyła, upadł na kolana
i bez pamięci całował brzeg jej sukni. Lecz ona
powtarzała niezmiennie, że jest łotrem, że postąpił
podle. Co z nią zrobił? Precz, precz! Nie śmie iść
dalej! Ani kroku!
Odwróciła się i poszła do domu.
Pomimo jej zakazu, chciał iść za nią, lecz
ona z giestem rozkazującym zawołała:
— Niech pan nie śmie iść za mną!
Stanął i patrzał za nią; lecz gdy odeszła o kilka
kroków, zacisnął pięści, pobiegł za nią i zmusił,
by przystanęła.
258
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
