Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - Aasmund Olavson Vinje (1818–1870) - 17de mai 1867 - Hjonlaus
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
368
Me maa —, me maa —, me maa —, me maa
sjåa til at me faa borge
eit Svenske- og eit Danskerud
nei, draga gamle Norge
ei trettan grader lenger sud.
Hjonlaus.
Langt upp i ei fjøllbygd der er ein gard,
og navnet er Hjonlaus, som jamt det var.
Og kver ein, som visa mi syngja vil,
han skal no faa høyra, kor det gjekk til.
Han, Sigurd, han var slik ein dygtig gut:
han styvde ned skogen og stein braut ut,
og rudde med aaker og eng ein gard,
med hus og med heim som ein yrkje-kar.
Men navn gav han endaa ’ki paa si gjerd,
um det er det fyrste, som alting fær.
»D’er tidsnok«, sa’ Sigurd, som sant og var,
snaar eg fær ei kone heim til min gard.
»Paa Navnlaus eg yrkjer, med’ eg er svein;
eg veitur vil grava og brenna stein.
Naar garden ser ut som ein dokkeheim,
so gjeng eg aat kvende og frir til deim.
»Ein giftande gut han maa vera kar:
det armaste kreket, som jordi bar,
det stakkaren er, som vil endaa fri
og sjåa til at liva av kona si.
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
