3 weg in de verte. Aan de kust is 't zonneschijn en daarin komt de fransche vloot aanvaren. Hooge, lichte masten, pleiziervaartuigen zonder eind en daartusschen groote stoomschepen, waarvan de rook door den wind ver in 't rond gejaagd en door de zon verlicht wordt, zoodat ze over 't heele tooneel blijft staan als reclame. Elegante kielen, hoe nader ze kwamen hoe meer modern ze er uitzagen, fijn van lijnen, schitterend van kleur en uitrusting in 't geheel. Eenige grootere staken boven de andere uit als herders te paard in een kudde. Schoten, orkestmuziek, groeten met vlaggen, beweging en variatie. En oneindig was 't aantal schepen. Maar toen de eerste roes van de verrassing over was, bleek de variatie meer in kleinigheden te bestaan dan in de groote dingen. De grond- vormen waren zelfs eentonig. Maar dit en meer, vergat men geheel door de snijdende tegenstelling tusschen den glans, het gedruisch, de schoonheid, ja, de grootheid van 't oogenblik van aankomst, en de huiveringwekkende vlag, die 't eerste schip op den grooten mast voerde, namelijk een vlag met een doodskop. 't Tweede schip ook ! en het derde, het vierde, het vijfde .... Ja, toen men goed toezag voerden zij alle dezelfde, groot en klein : een