12 worden, niet den vroolijken moed van den over- winnaar heeft ; als 't niet spreken kan van ge- zonde moraal en een sterk geloof in het leven dan ziet het er treurig uit. Als de moderne noorsche literatuur in de laat- ste jaren boden heeft uitgezonden, die niet gezond schenen, dan moet ge niet vergeten, dat de klei- nere dichters van buiten af besmet zijn. Bij een groote, dien ge allen kent, is het geen ziekte, maar een bitter geneesmiddel, het protest van een bedroefde en verontwaardigde ziel, die gelooft aan de homoeopathische kuur. Onze literatuur in 't groot is gezond en opgewekt. Juist de laatsten, die nu uitzeilen en die zóó beduidend zijn, dat wij reden hebben nog velen na hen te wachten (een periode in letterkunde sluit namelijk nooit met de beduidenden) zijn zoo gezond als visschen. - En dan wat men met een verkeerd woord onze „volkspoezie" noemt (alsof sprookjes, volks- liedjes, volksmelodieën niet door een enkel indi- vidu gevonden en gevormd waren, zoo goed als alle andere poëzie) hoe gelukkig is die niet in haar naamlooze eigenaardigheid, door haar manne- lijk evenwicht. In enkele van de sprookjes is 't ons als staan we in een groot woud en de