13 klanken van 't leven daarbuiten hooren we er, misleidend, geestachtig ! In andere zien we reu- zen met priksleedjes over Noorwegens hoogste rotsen rijden. In sommige hooren we zwervende menschenzielen over de klippen in zee ; in andere trekken herinneringen uit een land van eeuwigen zonneschijn over 't volk heen. Maar in geen enkel vinden we troosteloosheid, mismoedigheid of sentimentaliteit. Hier is geen afschuw van 't leven, die niet overwonnen wordt ; de duivel in deze sprookjes is een groote stoffel en de smart, die er in is, verdwijnt als sneeuw voor de zon. In de volksmelodieën ('tzelfde domme woord) is dezelfde gezonde frischheid. Wat er soms van hun zwaarmoedigheid gezegd wordt be- grijp ik niet. Ernst, door kunst verhelderd is toch geen zwaarmoedigheid, behalve voor hem die de plichten van 't leven en den stempel, dien zij ook op de kunst drukken, schuwt. 't Noorsche volk is nooit onderdrukt geweest, daaraan is 't zeker toe te schrijven, dat zijn spon- tane uitingen altijd zoo gezond zijn geweest. De eenige sporen van ziekte in 't volk kwamen door ar- moede en piëtisme. Hier was ook de literatuur de bekwame geneesmeester, vooral voor het laatste.