39 met den noorschen reus den schilder Frits Thaulov, toen ik een jongen man in 't oog kreeg nog merkwaardiger dan Thaulov. Hij was de kloekste en innemendste man onder al die duizenden. Ik zag hem ook onder 't vergrootglas van de omge- ving, de pracht, de muziek, hij was als een open- baring van een grooter, krachtiger volk. Allen zagen naar hem ; zij konden alleen niet begrijpen, waarom hij geen van zijn grootkruizen droeg, want hij was toch minstens een prins van vor- stelijken bloede uit een ver sneeuwland, waar de familiën nog „ras" hadden. En ik wil niet ont- kennen, dat ik er trotsch op was, dat hij naar mij toe kwam en noorsch sprak. Het was Alexan- der Kielland. Deze lieveling der goden, die geheel volwassen zijn intocht hield in de Litera- tuur, met nieuwe onderwerpen, en een nieuwen stijl, waarover een glans lag als over zijn geheele persoon in de spiegelzaal te Versailles, als hij zich in dienst der mode gesteld had, hij ware ook de lieveling der menschen geworden. Alle inner- lijke en uiterlijke eigenschappen, die hem konden maken tot den uitverkorene in de salons, ja tot het „enfant gâti" van 't geheele volk, waren hier vereenigd, en hij had zeker een sterke verzoeking -