41 jong dier, dat speelt ; als de sprong van een tijger maar altijd bekoorlijk. En dat is er nog maar één kant van. Als hij zijn behoefte aan samen- leven met de natuur vrij spel laat, als zijn innige liefde voor den broeder rust na den strijd en zich verdiept in wat hij ziet, ja, dan zoekt en vindt hij kleuren zóó fijn, als wij anders gewoonlijk alleen bij de sentimenteele kunstenaars vinden. Maar nergens, in wat hij ook schreef, vindt men een sprankje sentimentaliteit : altijd een frische atmosfeer. Daarom gaat er zulk een glans van uit. Wanneer soms zijn voordracht iets vleiends krijgt neem u dan in acht ! Dan is hij 't meest te vreezen. Ik zal dadelijk een aanhaling geven de eenigste in mijn artikel. Ik weet zeker dat die allen meeslepen zal. Deze aanhaling is uit zijn scherpste boek : „Arbeiders" waarin hij binnen- dringt in het huis van een bureaucraat, niet kalm, zooals Jonas Lie, om op te ruimen en 't goede te bewaren. Neen, om alles buiten op straat te gooien. Men hoort gesmoorde snikken in zijn lach, terwijl hij dat doet, zóó verontwaardigd is hij over alles, wat zulke huizen in 't volk bederven en omdat zij menigeen als emigranten uit 't land