42 jagen. Stel u voor, dat de geestigste pen in 't Noorden zulk een onderwerp beschrijft. Endan plotseling rust ge uit in een idylle als deze : „Langs den Nijl zaten vogels dicht op één gepakt en stoofden zich in de gloeiende zon. Zij pikten en schikten zich de veeren terecht, sloegen de vleugels eens uit om ze te beproeven, snapten lui naar een slangetje of een hagedis, waarvan 't krioelde in 't moeras. Maar er was al te veel te eten, 't was al te warm, al te stil ; zij verlangden naar kouden regen, naar grijze luchten en frissche stormen. Tallooze groepen wilde ganzen zwommen rond in de open plekken tusschen 't riet in de uitge- breide moerassen. Reigers en ooievaars staken hier en daar boven de andere vogels uit ; zij ston- den bij elkaar op één poot en lieten den snavel hangen ; zij verveelden zich allervreeselijkst. Allerlei soorten van snippen en watervogels, kieviten, kemphanen, ringganzen, waterhoenen, wachtels, zwaluwen, ja zelfs de gewone spreeuw ze verveelden zich allemaal. De ibis ergerde zich over dat vreemde, in 't grijs gekleede volk en verwaardigde zich zelfs zich te beklagen bij de dwaze flamingo's, die hij anders