48 En de zon scheen zoo warm en genoegelijk en de wind bracht nog meer warmte uit het zuiden aan, en ten slotte kwam de koekoek als eerste ceremoniemeester om te zien of alles in orde was. Hij vloog heen en weer en zette zich toen in een jongen berk in een beschut hoekje en riep. De lente was`komen. 't Oude Noorwegen was ein- delijk gereed. En daar lag het, hoog, liefelijk glinsterend in de blauwe zee ; zoo arm en mager zoo frisch en gezond en glanzend als een pas gewasschen kind. In de zee langs de kust kwam leven en bewe- ging, en witte zeilen wonden zich los van tusschen de klippen uit en verdwenen over de zee. De sneeuwschoenen werden aan de balken gehangen ; de sleêdekken werden goed met kamfer bestrooid en weg gehangen, en als de beer, die uit zijn hol komt en zijn ruigen pels schudt, zoo schudde 't volk zijn zware leden, spuwde zich in de handen en begon te ploegen. Houtvlotten dreven de beken af en plasten in 't koude sneeuwwater; in de breede, vrucht- bare akkers trok de ploeg lange zwarte strepen ; ver in 't noorden waren de menschen met de stokvisch bezig, die op de kale steenen lag ; op