62 Stel kend naar u, groette u met een paar woorden, ging voorbij en verdween. Maar de indruk van dien éénen mensch, zijn gang, zijn gedaante, zijn oogen, zijn stem, werd zóó sterk in de eenzaam- heid, dat telkens wanneer de herinnering aan de eenzaamheid op die hoogvlakte in u opkwam, dan kwam die mensch weer aan, zag u aan, sprak en verdween. Een eigenaardige frischheid van die plaats kwam meê met dat beeld. u nu een dichter voor, die dien voorbijgaanden mensch bij u in uw kamer in de stad brengt ; dit zóó intens doet, dat ge door hem te zien opnieuw de groote eenzaamheid van de hoogvlakte voelt, den lichtglans van de sneeuwvelden ziet, de frischheid voelt ; maar ook de fijne aroma van 't heidekruid, het frissche water van de beek, en daarbij uw en zijn stem hoort, niet alsof ge zelf spraakt ; maar iemand anders achter u. Zulk een dichter is Hans Kinck. Omde macht te bereiken zulk een illusie te geven, heeft hij de streep neutraal land, die tusschen 't land van 't sprookje en dat van de vertelling als stootkussen ligt (de Franschen noemen het : tampon, de Engelschen : buffer state) dien neutralen grond heeft hij tot zijn gebied gemaakt ; nu is die niet neu