63 traal meer, want van daaruit pleegde hij strandroo- verij over de grenzen aan beide zijden. Iets der- gelijks deed hij met de taal ; hij gebruikte iets van de aangenomen landstaal en van de taal der boeren, en bovendien een door hem zelf gemaakt tusschending, wat woordzetting en schrijfwijze betreft, dat wat den klank betreft den oorspron- kelijken indruk geven moet. Maar dat laatste is bepaald een misgreep ; hier is zijn fantasie op een dwaalspoor. Het eigenaardige moet zoo door en door gevoeld worden, tot het zich voegt in vor- men, die door allen die met kunst vertrouwd zijn verstaan worden. Eerder is het geen kunst. Hans Kinck kan de bloemenpracht van de eenzame weiden hoog in 't gebergte en de avond- nevelen van een nabijliggend moeras sprookjes- achtig samenweven met de verliefde zinnen van een boerenmeisje, dat 's nachts bezoek ontvangt. Hij kan dat zelfde meisje den volgenden dag in de kerk in het dal laten zitten ; maar de bloemen van de wei en de avondnevelen vullen ook de kerk en voeren zulke dolle streken uit, dat de onmacht van de preek tegenover de natuurstem- men haar met zoeten angst vervult. Ten laatste voelt zij niets meer, dan de van heikruid geurende