12 Oratio Danis etiam veram gratulandi causam esse puto, quod aliquando saltem Latinus sermo in academiis dominatus sit. Pertinet autem hæc oratio ad ipsa illa, quæ hodie in memoriam revocamus, sacrorum emendatorum tempora. Velim, auditores, cogitetis, quanta illa ætate fuerit, si vere dicere volumus, rerum Danicarum infirmitas, quanta Germanorum in iis vis, tum quum Christianus tertius, ipse ad illud saltem tempus ex potiore parte Germanus, nobilibus Holsatis stipatus, post oppressos Jutiæ rusticos, Hanseaticarum civitatum milites in Dania vicerat, quum ex Germania arcessebatur, qui in patria nostra res ecclesiasticas ordinaret, quum illi ipsi Dani, qui in sacrorum mutatione civibus commendanda principes fuerunt, multique postea Vitebergæ instituti ex Germanorum auctoritate toti pendebant. Illo tempore si in Germaniæ academiis patrius sermo viguisset, si Lutheri Melanchthonisque sententias cives nostri, illorum discipuli, Germanice traditas accepissent, si Germani, qui apud nos docuerunt, non Latine docuissent, vereor, ne magnum id et vix superabile periculum sermoni litterisque et populo Danorum futurum fuerit; Vix enim mihi videtur a scholis academiaque nostra arceri potuisse Germanorum sermo. Itaque prorsus sic judico, illo proximoque tempore sermonem Latinum quasi parietem quendam objectum fuisse ingruenti peregrinitati, post quem adolesceret viresque caperet patrius noster sermo. An nescimus, interjecto post sacrorum emendationem sæculo Christianum quartum imperasse, ut in academia Sorana nobilium adolescentium exercendorum causa scholæ plures Germanice haberentur, atque in ea academia fere omnes professores Germanos fuisse? Latinus sermo ad tempus dominatus est, Germanici perpetuus futurus erat dominatus. Aliter cum exstincti populi sermone certatur, aliter cum florentis et vicini et magni. Hoc si ego vere judicare vobis videor, magnum aliquando periculum Latinitatem academicam a patrio nostro sermone avertisse, hoc solatio compensemus, si tardius cessisse vetus mos videtur, æquioribusque animis et verbis discedentem prosequamur. Nos vero antiquum illum sermonem Latinum, cujus majestas olim orbi imperavit quoque continentur et litteræ populi terrarum domini et historiæ humani generis permagna pars, et philologorum accuratis studiis exercitationibusque