166 A. B. Drachmann: vertitur, tam quod tota fabula eo demum consilio inserta est ut Hercules et Iphicles nominarentur; neque aliter illud explicandum, quod poeta hic praeter usum brevitatis commendationem ante enumerationem victoriarum, non post eam intulit. Sed neque si res ab carmine alienas tangere voluit poeta, hoc semper facile et concinne fieri potuisse apparet, et similis artificii exemplum exstat N. VIII 18 sqq., ubi nullo alio consilio Cinyrae mentio fit nisi ut ad invidiam nominandam via muniatur. Relatis quae de Hercule et Iphicle dicuntur ad ipsius Pindari rem privatam, eum quo tempore hoc carmen scriptum sit rem nescio quam felicissime gessisse sequitur; quod cum universo carminis colore et praecipue cum fabulae tractatione gaudio et lepore paene redundanti optime convenit. Uterque porro locus singularem poetae religionem (ne dicam superstitionem) illustrat, qui siquando insigne divini favoris documentum accepisse sibi visus erat, quamvis grati animi publice profitendi occasionem aptam atque etiam necessariam duxerit. Quod his duobis locis religione aliqua commotus fecit Pindarus, ut omisso carminis argumento de se subito loqueretur, idem eum, sed aliis de causis, aliis quoque locis fecisse satis constat. Nam praeter nobilissimum locum O. Il 83, ubi duo poetae adversarii tanguntur, etiam N. IV 36 sqq. (quamquam ii versus obscurissimi sunt) aemulatione quadam poetica adductum eum inseruisse veri simile est; denique carmen N. VII ita compositum est, ut identidem poeta modo tectius modo apertius ad crimen laesae Neoptolemi memoriae revertatur. Alia exempla prudens omitto; nam P. II. III alia num epinicia sint parum constat. Omnium autem horum locorum ea ratio est, ut per brevem digressionem poeta ad suas res transeat, repetiturus mox proprium carminis argumentum. Talia in nostrae aetatis carmine simili usui destinato reperiri non posse apparet. Sed enim epinicia Pindari in hoc toto genere, quod in poetae persona adhibenda versatur, ab nostris cantatis quae vocantur aliisque eiusdem generis carminibus magnopere differunt. Nostrorum carminum ea lex est, . ut poetae persona omnino non appareat omniaque, ut barbare loquar, obiective proferantur; prima quam vocant grammatici persona ab hoc genere fere abest. Antiquitatis