De duobus Pindari locis. 165 N. X 33 sqq. victoriae Athenis reportatae ab ceteris Vvs. 22—28 enumeratis separantur. Totum de victoriis Telesicratis locum orditur Pindarus ab sententia haud infrequenti, ut se in victore laudando multa breviter complexurum iustumque modum servaturum profiteatur. Sed mentione iusti modi vel potius ipso vocabulo καιροῦ abusus! ad Iolai fabulam transgreditur, deinde Herculem quoque et Iphiclem commemorat; quorum mentionem ab h. 1. plane alienam quodam modo excusat, cum illa addit: «ignavum illum qui Herculem non praedicet neque Dircaeae aquae semper meminerit, quae illum et Iphiclem nutrivit»; addit denique illud propter quod in haec omnia abierat: «quibus ego, quod me ex voto summo beneficio affecerunt, gratiam carmine profitebor» (κωμάσομαι); hic autem κῶμος, qui idem est atque ὕμνος (nam κωμάσομαι αὐτοῖς nihil aliud est quam ὑμνήσω αὐτούς) ipse hic locus est, quo Pindarus Herculi et Iphicli debitas laudes reddit. Usus futuri temporis in eiusmodi locutionibus Pindari proprius est; cfr. OIV 7. VI 21. IX 25. X 79. XI 14 (ubique futurum tempus non ad ea refertur quae sequuntur, sed quae praecedunt vel cum maxime dicuntur). Restant illa: Χαρίτων κελαδεννᾶν μή μὲ λίτοι καϑαρὸν φέγγος; quibus poeta ad propositum ita revertitur, ut ne Gratiae se relinquant, h. e. ne iustae et propriae carminis componendi rationis obliviscatur, precetur (sie iam Rauchenstein [Ein]. not. 136] haec verba enarravit; cfr. vs. 2: σὺν βαϑυζώνοισιν ἀγγέλλων Τελεσικράτη Χαρίτεσσι γεγωνεῖν). Habemus igitur locum alteri quem tractavimus eatenus similem, quod hic quoque poeta fabulosa quadam narratiuncula inducta occasionem arripit de deorum in se benevolentia nonnulla inserendi; est autem hic locus illo etiam clarior, quod hic se Pindarus a proposito aberravisse aperte fatetur; itaque hic cur in beneficio quod sibi ab heroibus tributum dicit, quicquam quod ad victorem sive victoriam pertineat quaeramus, non modo nulla causa est, sed ne licet quidem id facere. Ceteroquin locus P. IX multo impeditior est, primum ob duritiem transitus qui in duplici καιροῦ notione ' Cfr. quae de hoc loco disputavi De rec. interpr. Pind. p. 284 sqq.