20 J. E. Hylén: minima quidem mentio, si sententiam Kenyonis accipimus, fit de conjuge. Quod sane mirum videtur. Quod autem nomen ei erat? Auctores sunt Pausanias’, Suidas” uxorem Aesculapii fuisse ᾿᾽ἪἬΗπιόνην. Quibus rebus cognitis maxime adducor, ut credam ᾿Ηπιώ et ᾿Ηπιόνην eidem deæ nomina fuisse. Sic recte procedit sententia. Nam matrona peregrina ceteros Aesculapii propinquos venerans ne conjugis quidem obliviscitur. Sed sane mirum videtur, si Herondas post duas filias matrem posuit. At probe tenendum est in Aesculapii cultu Panaceam atque imprimis Hygeam sæpissime homines coluisse. Itaque facile fieri potuit, ut mater filiabus suis, quæ maxime cultæ essent, a poeta postponeretur?®. Apparet hæc duo verba ad ἤπιος referenda esse. Præterea animadvertas velim Aesculapium ipsum cognominibus Ἤπιος, ᾿Ηπιόδωρος cultum esse. Ab eadem stirpe derivata sunt ᾿Ηπιόδωρος, ᾿Ηπιώ, ᾿Ηπιόνη. Hæc sunt nomina hypocoristica, quæ vocantur, illud formæ plenioris*. Genetivus πολλῆς φορίνης, quem Rutherford in versu seæto decimo male correxit, utrum pro genetivo qualitatis accipiendus sit necne, facile est dijudicatu. Neque cur Hicks (Class. Rev. 1891, 353), vir sagacissimus, hanc sententiam in medium protulerit, possum non mirari. Hic genetivus sine dubio a νέω pendet. Rutherford sinę causa verba versus duodevicesimi ὦ ἄναξ in suspicionem vocat. Hiatus enim, quem evitare vult, nullam offensionem habet. Nam ejusmodi ante ἄναξ hiatum etiam apud alios poetas occurrere constat”. Neque difficile est intellectu hunc hiatum ex epico sermone irrepsisse, ubi primitus ὦ κάναξ vel ὦ. εάνα scriptum esset. Quam ver- 1 2. 29: γυναῖκα δὲ εἶναι τὴν ᾿Ηπιόνην ᾿Ασκληπιοῦ φασι. 5. ᾿Ππιόνη" γυνὴ ᾿Ασπκληπιοῦ. 3 Hæc suspicio inde quoque confirmatur, quod eodem ordine inscriptio quædam (Bull. d. c. h. V [1881] 474) utitur. ^ Non recte Cr(usius) Lit. Centr.-BI. 1891, n. 38: ᾿Ηπιώ Koseform für ᾿Ηπιόνη. 5 Soph. 0. 0.1485: Ζεῦ va (cfr. Hom. Il. 3. 501, 16. 233, 0d. 17. 354), Aristoph. Equ. 1299: ὦ ἄνα.