In Herondæ mimiambum IV. 91 borum conjunctionem ab Homero, Alemane, Archilocho, Theognide, Pindaro alienam non esse testatur Knös (Dig. Hom. p. 53), vir harum rerum peritissimus. Itaque nulla mutatione opus esse videtur. Sed quemadmodum hoc loco lectio autotypo tradita retinenda est, sic etiam aliis locis nihil est, cur hiatu offendamur. Tales hiatus sunt Ż⁄ ἴὴ (4.82,85), qui locis Aeschyleis’ confirmatur, τί ἔστι (5. 10), quam dicendi formulam Aeschylus, Sophocles? usurparunt, οὗ εἴπῃ, quem hiatum, ab editoribus vexatum?”, ne apud tragicos quidem quicquam offensionis habere plane apparet* neque ab Homero, Sappho, Alcæo, Pindaro originem ducere non ostendit Knös (Dig. Hom. p. 83). In versu undevicesimo iis assentior, qui censent πίνακα esse tabellam votivam, primum quod hæc sententia titulo confirmatur, deinde quod matrona jam sacra fecerat, quum in templum introivit. Qua in re errasse mihi videtur Bücheler. In versu quadrag. primo νεωκόρος Occurrit. Qua de forma hæc verba facit Hesychius: ὅ τὸν ναὸν κοσμῶν" Κορεῖν γὰρ τὸ σαίρειν ἔλεγον. Versus quadrag. secundus ita in libro manu scripto exstat: 5» ` ΄ cr ~ Ξ CA , oÙ σοὶ λέγω, αὕτη, τῇ ὧδε yms χασκεύσῃ; Hæc verba ἃ criticis anglis magnopere sunt temptata?. Atque -quamquam concedendum est nos primo obtutu credere αὐτῇ ad σοί spectans pro dativo casu accipiendum esse, tamen ea 1 Pers. 979, Suppl. 106 Kirchh. ? Pers. 684 K., Phil. 733, 753. Quos versus depravatos esse Porson (Eur. Phoen. 392), Nauck (Soph: Phil. 733) non recte contendunt. Euripides autem semper τί δ᾽ ἔστι scribit (Her. 587, Iph. T. 240, 1160, 1288, Bacch. 1029, Cyel. 377, Med. 63). 3 Bücheler (Herond. p. 93), Meister (Herod. p. 170). 1 Soph. Phil. 917, Trach..1203. 5. Rutherford, Kynaston (Class. Rev. 1892, 3) αὐτῇ, Ellis αὐτῇ 1. e. αὕτως, Hicks (Class. Rev. 1891, 354) αὐτή, Richards αὕτη, λέγω σοι.